İbrahim Gezer

Beni yazmaya yönelten şey, yalnızca kelimeleri bir araya getirmek değil; insanın kendi iç dünyasına bir ayna tutma ihtiyacı. İnsan, çoğu zaman kendini en iyi başkalarının hikâyelerinde, sessiz kalan kırıklarında ve söyleyemediği cümlelerde tanır.

Yıllar boyunca gözlemlediğim bir şey var: gerçek yaralar çoğunlukla görünende değil, görünmeyende; söylenende değil, susturulanda. İlişkilerde sürekli veren, sevgiye doymamış, kendi ihtiyacını erteleyen insanların sessizliğinde koca bir dünya gizli. Ben bu sessizliğin peşinden gittim; yazdıklarımda onlara bir ses, bir ayna, belki bir merhem olmaya çalıştım.

Eserlerimde insan ilişkilerine, duygulara, kırılganlıklara ve bağlılıklara farklı bir pencereden bakıyorum. Okuyucuya hazır cevaplar vermekten ziyade, bazı sorular bırakmayı önemsiyorum. Çünkü bazen bir kitabın en kıymetli yanı, size ne yapacağınızı söylemesi değil; uzun zamandır sormadığınız bir soruyu yeniden düşündürmesidir.

Özellikle yeterince ilgi ve sevgi görmemiş, ilişkilerinde kendini anlamakta zorlanan ya da hayatın içinde yalnız hisseden insanlara umut veren bir dil kurmaya çalışıyorum. Burada amaç, karanlığı büyütmek değil; ışığa çıkan yolu birlikte görmek. İyileşmenin, önce kendine yumuşak bakmaktan başladığına inanıyorum.

Aşk-ı Şuride de bu düşüncenin izlerini taşıyan eserlerden biri.

kalbin kırık yerlerinden ışık sızar.