“Ben” Yoksam, “Biz” Olmayız

Bazen bir ilişkide, sürekli aşağılandığın bir ortamda 'aman ağzımızın tadı bozulmasın, aman kavga çıkmasın, aman tartışma olmasın' diyerek alttan alırsın. Bu, sevginin bir türü gibi görünebilir; ve bir ölçüde öyledir — bağını korumak istemen, sevdiğin insanı üzmek istememen, güzel anları bozmamak için susman, insani bir inceliktir. Ama burada ince bir çizgi var: alttan almak, kendini yok etmek değildir. Susmak, sesini kaybetmek değildir. Bağını korumak istiyorsan, önce o bağın iki sağlam 'ben' üzerine kurulu olması gerekir. 'Ben' yoksan, 'biz' olmazsın; çünkü 'biz', iki sağlam bireyin bir araya gelmesiyle doğar, iki boşluğun yan yana gelmesiyle değil. Eğer her tartışmada susuyorsan, her aşağılanmada geri çekiliyorsan, kendi sesini duyurmaktan vazgeçtiysen, o ilişkide 'biz' yoktur; sadece senin fedakârlığın ve diğerinin alışkanlığı vardır. Bu, bir süre sonra seni yıpratır; kendi değerini sorgulamaya, kendini yük gibi hissetmeye başlarsın. Oysa sesini duyurmak, sevgiyi bozmaz; saygıyla buluşturur. Ama bunu umutla söyle: hiçbir ilişki, sessiz kalarak kurtarılamaz; ancak iki kişinin de kendi sesini duyurduğu bir diyalogla yaşar. Eğer karşındaki seni aşağılıyorsa, bu senin değersizliğini değil, o ilişkinin dengesizliğini gösterir. Ve o dengesizliği, ancak 'ben'ini koruyarak düzeltebilirsin. 'Ben'ini koruyan bir insan, 'biz'i de korur; çünkü gerçek birlik, iki özgür sesin uyumudur, iki susturulmuş sessizliğin yankısı değil. Ve unutma: alttan almak, zayıflık değildir; ama kendini yok etmek, incelik de değildir. İncelik, 'ben'ini koruyarak anlayışla yaklaşmaktır; yok olmak değil. Bugün, ilk kez sesini duyurmaya cesaret et. Belki de o sesi duyurduğunda, sevdiğin insan seni ilk kez gerçekten duyacak — ve belki de o an, 'biz' ilk kez gerçekten mümkün olacak.