İçindeki Çocuğa Sarıl

İçimizde, çocukluğumuzdan kalma bir çocuk yaşar. O çocuk, bir zamanlar doyamadığı sevginin, duyamadığı şefkatin, alamadığı onayın izini taşır. Ve yetişkin olduğumuzda bile, o çocuk sessizce bekler — birinin gelip ona sarılmasını, ona 'sen değerlisin' demesini. Ama işte güzel haber: o sarılacak kişi, sen olabilirsin. İçindeki o çocuğa dön, onun gözlerine bak ve ona de: 'Seni seviyorum. Sen değerlisin. Senin varlığın, sevgiye layık.' Bu cümleyi tekrar tekrar söyle; yıllar geçse bile, o çocuğun duymaya ihtiyacı var. Çocukluğumuzda alamadığımız sevgi, bazen yetişkinlikte bir açlığa dönüşür; ve bizi, sevgiyi dışarıda aramaya sürükler. Ama o açlığı, başka bir insan asla doyuramaz; çünkü o, senin içindeki çocuğun açlığıdır ve ancak sen sarabilirsin. Kendine dönmek, zayıflık değil; en derin güçtür. İçindeki çocuğa sarıldığında, dışarıdan gelen sevgi artık bir ihtiyaç değil, bir paylaşım olur. Sen, sevgiye muhtaç bir çocuk olmaktan çıkar, sevgiyi yaşayan bir yetişkin olursun. Ve işte o an, hem kendi içindeki yaranı sarar, hem de hayatına giren insanlara gerçek bir bağ sunarsın. İçindeki çocuk, belki yıllarca susturuldu, belki hiç görülmedi, belki hep 'fazlalık' gibi hissetti. Ama bugün, ona sarıl. Ona, hiç kimsenin söylemediği o cümleyi sen söyle. 'Seni seviyorum' demek, o çocuğun duymak için ömrünü beklediği kelimedir; ve onu söyleyecek tek kişi, bugün sensin. Bugün bir adım at: gözlerini kapat, içindeki çocuğu düşün, ve ona sarıl. Belki de bu, hayatında verdiğin en önemli kucaklama olacak. Ve belki de o kucaklamadan sonra, hayatındaki her şey bambaşka bir ışıkla parlamaya başlayacak.