Sınırların Olsun

Sınır koymak, hayatındaki en sevgi dolu eylemlerden biridir. Çünkü sınırların, senin kimliğinin çizgisidir; senin 'ben'inin başladığı, diğerinin bittiği yerdir. Ne olursa olsun, sınırların olsun; çizgin olsun. Hem kendi duygularının sınırlarını bil, hem de karşındaki insanın senin sınırlarını ihmal etmemesini bekle — ve gerektiğinde hatırlat. Bir insan senin sınırlarını ihlal ettiğinde, bu sevgiden çok, çıkar yoluna dönüşür. Sevgi, sınır tanımaz değildir; tam tersine, sevgi sınırları sayar, çünkü saygı sınırlarla başlar. Senin 'hayır'ını duymayan, senin 'evet'ini de duyamaz. Sınırını ihlal eden birine 'hoşgörü' adı altında izin vermek, sevgi değil, kendini kaybetmektir. Sınırını aşan, seni kullanmaya başlar; ve sevgi, sessizce bir çıkar aracına dönüşür. Ve tersi de doğrudur: sen başkalarının sınırını ihlal ettiğinde, artık kendin değilsin; bir başkasına dönüşmeye başlarsın. Sınırını aşan, kendi içindeki o saygı çizgisini de aşar; ve bir süre sonra, nerede 'ben' başladı, nerede başkası bitti, ayırt edemez olur. Başkasının sınırını çiğneyen, bir süre sonra kendi kimliğini de çiğner; çünkü saygı, bir yönde kaybolduğunda, her yönde kaybolmaya başlar. Oysa sağlıklı bir ilişki, iki insanın da birbirinin sınırlarını saygıyla çiğnememesiyle yaşar. Sınırın olsun, çünkü sınırsız bir sevgi, sevgi değil erimdir. Kendini sevmeyen bir insan, sınırlarını koruyamaz; kendini seven bir insan, sınırlarını hem koyar hem sayar. Ve unutma: sınırını koruyan, sevgiyi kaybetmez; sevgiyi saygıyla buluşturur. Sınırını aşan başkası, seni kullanır; sınırını aşan sen, kendini kaybedersin. Sınırların, senin sessiz onurundur. Onları koruyan, kendi değerini de korur; onları feda eden, sevgi adına en değerli şeyini — kendini — feda eder. Bugün kendine sor: nerede başlıyorum, nerede bitiyorum? Ve hangi sınırımı, sevgi adına feda ediyorum? Cevap, kimliğini korumanın ilk çizgisini çizecek; ve o çizgi, seni hep kendine geri getirecek.